La Villette
Dit park, gelegen in de gelijknamige wijk ligt in het noord oosten van Parijs en is het grootste van de stad. Het park strekt zich uit tussen de Porte de la Villette en de Porte de Pantin. In het park staan verscheidene gebouwen, waarvan het belangrijkste is gewijd aan wetenschap en industrie, een ander aan de muziek. Naast een aparte concertzaal, Le Zénith, is er een aantal zalen waar filmvertoningen. tijdelijke tentoonstellingen en andere evenementen georganiseerd kunnen worden. Het park speelt tegenwoordig een belangrijke rol bij de presentatie en stimulering van culturele activiteiten op alle niveaus.
Het park werd door Bernard Tschumi ontworpen rond drie hoofdelementen: folies, galerijen en speelterreinen. Op warme zomeravonden kan het een waar genoegen zijn hier in de openlucht een filmvoorstelling bij te wonen. Stoelen en matten zijn te huur. Negen paviljoens van rood geëmailleerd plaatijzer op betonnen skeletten op een onderlinge afstand van 120 meter vormen een regelmatig rasterpatroon. Hier hebben deze folies, zoals dergelijke nutteloze doch fraai ogende bouwseltjes in de 18de eeuw werden genoemd, wel degelijk een specifieke functie, bijvoorbeeld die van glijbaan, windwijzer of uitzichttorentje. Door het park lopen twee loodrecht op elkaar staande galerijen, de Galerie de La Villette in noord-zuidrichting en de Galerie de l’Ourcq in oost-westrichting. Ook is er een wandelpad, omzoomd door wilgen en gouden en Amerikaanse essen. In de verschillende delen van het park zijn recreatieterreinen aangelegd met hedendaagse beeldhouwwerken. Zo biedt de bamboetuin van Chemetoff een fraai decor voor een werk van Daniel Buren en Bernhard Leitners geluidszuil. Het prieel van Vexlard krijgt een steeds wisselend aanzien door de composities van Jean Max Albert, terwijl de watertuin van Alain Pélissier aansluit bij Fujiko Nakaya's artistieke opvattingen. Daar tussendoor liggen uitgestrekte grasvelden die alle ruimte bieden voor sport en spel.
De Jardin de l’Energie in het park is aangelegd in een 6 m diepe kuil met een microklimaat waar bamboe goed gedijt. Stroken van afwisselend witte en zwarte kiezelsteentjes en groen bamboe lopen naar de muur van energie, die warmte uitstraalt terwijl waterspuwers de vochtigheid op peil houden. Achteraan bevindt zich een cilinder waar wordt geëxperimenteerd met geluidseffecten in de ruimte.
|