Place de la Concorde (metro Concorde)
 Alles aan dit prachtige plein, de ligging, afmetingen en stijl- is indrukwekkend. De schepenen van Parijs, die bij Lodewijk XV in het gevlei wilden komen, gaven Bouchardon opdracht een ruiterstandbeeld te maken van 'Le Bien-Aimé', zoals deze geliefde koning werd genoemd. Verder schreven zij een wedstrijd uit voor een ontwerp van het plein. Servandoni, Soufflot. Gabriel en nog enkele andere architecten deden mee. Het ontwerp van Gabriel werd aangenomen. Het bestond uit een achthoekig plein, geheel omgeven door een greppel met balustraden erachter. Op de hoeken verrezen acht massieve sokkels waar standbeelden op zouden komen te staan. Twee identieke gebouwen met fraaie zuilengalerijen zouden aan weerszijden van de Rue Royale verrijzen. De werkzaamheden duurden van 1755 tot 1775. In 1770 werd ter gelegenheid van het huwelijk van de Dauphin - de toekomstige Lodewijk XVI - met Marie-Antoinette vuurwerk afgestoken. Onder de menigte brak paniek uit en 133 mensen vonden de dood toen zij onder de voet werden gelopen. In 1792 werd het standbeeld van de koning omvergehaald en werd de Place Louis XV omgedoopt in de Place de la Révolution. Op zondag 21 januari 1793 werd een guillotine opgericht voor de terechtstelling van Lodewijk XVI op de noordwestelijke hoek van het plein, waar nu het beeld staat dat de stad Brest symboliseert. Vanaf 13 mei zou het 'nationale scheermes', dat inmiddels was verplaatst en bij het hek van de Tuilerieën stond, nog 1343 slachtoffers maken, onder wie Marie-Antoinette, Madame du Barry, Charlotte Corday, de Girondijnen, Danton en zijn vrienden, Madame Roland en Robespierre met zijn bondgenoten. De laatste hoofden rolden in 1795. In de hoop op een betere toekomst geeft het Directoire het met bloed bevlekte plein de naam Place de la Concorde. Op het plein bevinden zich enkele interessante beelden:
Obelisk
Onder Louis-Philippe werd de inrichting van het plein door de architect Hittorff voltooid. De koning, uit politieke overwegingen huiverig voor een standbeeld midden op het plein, koos voor de obelisk afkomstig uit de ruïnes van de tempel van Luxor.
In 1829 had Karel X deze obelisk ten geschenke gekregen van Mohammed Ali. onderkoning van Egypte, toen deze steun zocht bij de Fransen. De vierkante zuil kwam echter pas vier jaar later in Parijs aan, toen Louis - Philippe inmiddels aan de macht was. Het 3300 jaar oude monument van roze graniet is geheel bedekt met hiërogliefen, is 23 meter hoog en weegt meer dan 220 ton. Op de sokkel is te zien met welke middelen en op welke wijze de obelisk is vervoerd en op het plein neergezet.
Beeldhouwwerk
Ter voltooiing van het plein werden twee fonteinen aangebracht, geïnspireerd op die van het Sint-Pietersplein in Rome. De fontein aan de noordkant stelt de binnenvaart voor, die aan de zuidkant de zeevaart. Acht beelden, waarvan elk een Franse stad symboliseert, werden besteld om op de door Gabriel neergezette sokkels te plaatsen. Cortot maakte Brest en Rouen, Pradier Lille en Straatsburg. Aan de voet van dit laatste beeld riep de dichter - politicus Déroulède in 1870 een groep patriotten bijeen toen de Duitsers Straatsburg hadden bezet. De beeldhouwer Petitot maakte Lyon en Marseille, terwijl Bordeaux en Nantes van de hand van Caillouette zijn
Chevaux de Marly (paarden van Marly)
Replica's staan nu op de plaats van de twee oorspronkelijke marmeren beeldengroepen Afrikanen houden de Numidische paarden in bedwang, die zich nu in het Louvre bevinden. Oorspronkelijk had Guillaume Coustou opdracht gekregen deze beelden te maken voor Marly, het prachtige kasteel van Lodewijk XIV in de buurt van Versailles, waar ze de gevleugelde paarden van Coysevox zouden vervangen, die naar de Tuilerieën waren overgebracht. Nadat Marly tijdens de Franse Revolutie was verwoest, bracht een speciale, door 16 paarden getrokken oplegger in 1795 de marmeren beelden naar hun huidige plaats.
Twee herenhuizen
De twee reusachtige herenhuizen aan het place du Concorde, die door Gabriel aan weerszijden van de toegang tot de Rue Royale werden gebouwd, zijn indrukwekkend, maar overheersen niet. De zuilen galerijen, geïnspireerd op die van het Louvre, zijn nog sierlijker dan de originele zelf. De gebouwen zijn prachtige voorbeelden van de Louis XVI-stijl. Rechts staat het Hotel de la Marine, dat tot 1792 diende als koninklijke meubelopslagplaats. Daarna bood het eerst onderdak aan het ministerie van marine en tegenwoordig is de generale staf van de marine hier ondergebracht. Het Hotel Crillon aan de overkant van de straat was aanvankelijk de residentie van vier edellieden. Nu zijn hier de Automobile-Club de France en een wereldberoemd hotel gevestigd. In dit gebouw werd op 6 februari 1778 het Verdrag van Vriendschap en Handel getekend tussen Lodewijk XVI en de dertien onafhankelijke staten van Amerika. Aan weerszijden van de twee gebouwen staan de ambassade van de Verenigde Staten (links) en het Hótel Talleyrand. Dit herenhuis werd in de 18de eeuw door Chalgrin ontworpen voor hertog De la Vrillière. De staatsman en diplomaat Talleyrand overleed er in 1838.
Uitzicht
Bij de voet van de obelisk heeft men een bijzonder fraai uitzicht, met aan de kant van de Champs Elysees de Paarden van Marly, en aan de kant van de Tuilerieën de Gevleugelde paarden. Ook het uitzicht op de Église Ste-Marie-Madeleine in noordelijke richting is bijzonder mooi, net als dat op het Palais Bourbon naar het zuiden toe.
Pont de la Concorde
De brug werd in 1787 ontworpen door ingenieur Perronet en in 179 voltooid. In de laatste fase van de bouw zijn stenen van de Bastille gebruikt, opdat 'het volk dagelijks de ruïnes van het oude fort zou kunnen vertrappen'. Onder Louis-Philippe werden 12 reusachtige standbeelden van beroemde mannen op de brug geplaatst. De beelden vielen echter niet in de smaak, zodat ze eerst naar Versailles werden afgevoerd en vervolgens verspreid over verscheidene steden in de provincie.
|
Eliza was here
Zoekvakantiehuis
Vakantieparken.nl
Oad
Vrij Uit
Vacancia.nl
De Jong Intra
Kras
